3.

   Następnego dnia nic się nie zmieniło. Wciąż żyłam, ale bez Ciebie, Zbyszku. Karolina i Fabian mówili, że mogę u nich zostać dokąd będę tylko chciała. Ale ja przecież nie mogłam. Wszystko w Warszawie przypominało mi o Tobie, kochany. Wychodziłam na ulicę i wszędzie widziałam zakochanych. Spacerowali trzymając się za ręce, wesoło ze sobą rozmawiali. Potrzebowali do szczęścia tylko swojej obecności. Zupełnie tak jak ja Twojej. Ale Ciebie to już nie obchodziło.
   Zadawałam sobie w myślach jedno pytanie: "Czy kiedykolwiek mnie kochałeś, Zbyszku?" Po tym wszystkim co razem przeszliśmy. Byliśmy ze sobą nieco ponad rok. A ja myślałam, że spędzimy ze sobą całe życie. Mieliśmy się razem zestarzeć.
   Wyjechałam następnego dnia do Jastrzębia-Zdrój, do Łukasza. On nie spodziewał się mnie tak wcześnie.Stanęłam przed drzwiami jego mieszkania ze łzami w oczach. Zapukałam. Otworzył prawie natychmiast. Ucieszył się na mój widok, ale gdy tylko zobaczył moje zaczerwienione oczy i łzy na policzkach zaprowadził mnie do środka i zapytał dlaczego płaczę. Znowu odpowiedziałam, że Cię kocham. Mogłabym to powtarzać bez ustanku, cały czas. Ale to i tak nic by nie zmieniło. Nieodwzajemnione uczucie boli, tak cholernie.
   Łukasz mnie uspokoił. Mówił, że pomiędzy Tobą a mną jeszcze wszystko powróci do normy. Ale przecież nas już nie było. Zostały mi wspomnienia, które dawały o sobie ciągle znać. Wciąż przypominały o Tobie, kochany. Chciałam wtedy móc je wymazać, po prostu zapomnieć. Nie potrafiłam...
   Minęło kilka dni. Ból po naszym rozstaniu nie mijał. Nie byłam pewna czy żyłam, czy umarłam. Jednak byłam pewna, że bez Ciebie nic nie miało sensu. Zbyszku, moje życie bez Ciebie traciło sens. Nie miałam na nic ochoty. Wciąż przesiadywałam w ciemnym pokoju wsłuchując się w panującą dookoła ciszę. Łukasz nie wiedział jak ze mną rozmawiać, bo za każdym razem to kończyło się płaczem.
Musiałam jednak iść do nowej pracy.
  Od razu pierwszego dnia otrzymałam pierwsze zadanie. Musiałam przeprowadzić wywiad z Michałem Kubiakiem. Od Łukasza dowiedziałam się, że jest on siatkarzem i dra tutaj, w miejscowym klubie Jastrzębskim Węglu. Pojechałam na trening. Staram się wtedy o Tobie nie myśleć, ale nie mogłam. Gdy weszłam do hali, od razu przypomniały mi się Twoje treningi. Często mnie na nie zabierałeś. Próbowałaś nauczyć mnie grać, ale niestety byłam bardzo opornym uczniem. Tak na prawdę byłam za niska. Uwielbiałam jak pouczałeś mnie za każdym razem, jak odebrać piłkę, jak ją przyjąć, zaserwować, zaatakować. Robiłeś to z taką cierpliwością, a zarazem troską. Brakowało mi tego, Zbyszku.
   Na sali rozgrzewali się już siatkarze. Podeszłam do nich.
-Przepraszam was bardzo.- zagadałam. -Który z was to Michał Kubiak?
Wtedy podszedł do mnie On. Michał. Brunet o intensywnie niebieskich oczach i malinowych ustach, mniej więcej Twojego wzrostu, Zbyszku. Uśmiechnął się do mnie. Jak przystało na prawdziwego dżentelmena, ucałował moją rękę. Oznajmiłam mu, że chciałabym przeprowadzić z nim wywiad. Bez wahania się zgodził. Usiedliśmy na trybunach. Spojrzałam na trenujących zawodników. Chciałam Cię wtedy zobaczyć, kochany.
   Michał zapytał się czy wszystko w porządku. Znowu nałożyłam na twarz ten sztuczny uśmiech i wesoło pokiwałam głową tłumacząc, że nic się nie dzieje.
Zadawałam mu pytania, na które odpowiadał z szerokim uśmiechem na twarzy. Miał cudowny uśmiech. Gdyby nie pamięć o Tobie, to może nawet bym się w nim zakochała. Ale Ty tkwiłeś głęboko w mojej pamięci, a przede wszystkim w sercu.
  Gdy zakończyliśmy rozmowę, pożegnałam się z nim. A on mnie zatrzymał. Zapytał się czym mam ochotę wyjść z nim wieczorem na spacer.
-Nie.- odpowiedziałam. Miałam ochotę tylko na Ciebie, Zbyszku. Wiem, że zabrzmiało to niegrzecznie z mojej strony. Bałam się spojrzeć w oczy Michałowi. Po prostu wyszłam. Wróciłam do domu. I znowu płakałam. Niedawno Ty byłeś jedyną osobą, która proponowała mi spacery. Kochany, tęskniłam...

___________________________________________

_______________

Tadam! Trzeci rozdział. Chyba nikt nie spodziewał się tutaj Michała :)

2.

-Wynoś się.- usłyszałam.
Nie docierało to do mnie. Stałam w przedpokoju patrząc w Twoje oczy. Patrzyłeś na mnie inaczej niż zwykle. Twoje spojrzenie po prostu mnie przerażało. Było całkowicie obce. Nie poznawałam Cię, kochany.
-Słyszysz?! Wynoś się!- powtórzyłeś lodowatym tonem. Zadrżałam. Mój świat się rozpadł, na miliony drobnych kawałków.
-Zbyszku...-zaczęłam. Nie pozwoliłeś mi dokończyć. Poszedłeś do naszej sypialni. Myślałam, że potrzebowałeś czasu, aby się uspokoić, a potem wszystko wróci do normy. Tak bardzo się myliłam.
Wróciłeś kilka minut później. Z dwoma walizkami w ręku. Nie zdążyłam nawet zapytać, co to ma znaczyć, gdy Ty powiedziałeś:
-Pomogłem Ci się spakować, a teraz raz na zawsze wynoś się z mojego życia!
Cisnąłeś we mnie parą jeansów, T-shirtem i bielizną.
-Ubierz się.-dodałeś i wróciłeś do pokoju. Zamknąłeś drzwi.
Nie potrafię opisać słowami co wtedy czułam. Ból, okropny ból. Nigdy mnie pomyślałabym, że mi go sprawisz Zbyszku. Tego dnia umarłam, skończyło się dla mnie wszystko. Bo Ty byłeś dla mnie całym życiem, Zbyszku.
   Zrobiłam jak mi kazałeś. Poszłam do naszej łazienki po raz ostatni. Wszystko przypominało mi Ciebie. Jeszcze nawet nie zdążyłam stąd wyjść, a już tak cholernie za Tobą tęskniłam. Tak cholernie...
   Przebrałam się, spięłam włosy w wysokiego kucyka. Spojrzałam w lustro. Ja już nie istniałam, bez Ciebie mnie nie było. Byłam nikim. Wszystko się skończyło...
   Wciąż łudziłam się, że jeszcze przemyślisz wszystko. Uznasz, że nie miałeś racji, że źle postąpiłeś. Wejdziesz do tej pieprzonej łazienki i mnie przeprosisz. I będziemy żyć długo i szczęśliwie... Nie! To nie miało prawa się tak skończyć!
   Gdy wreszcie doszłam do wniosku, że nie ma sensu na Ciebie czekać, wyszłam na korytarz. Chciałam iść do Ciebie. Po raz ostatni  Cię objąć, poczuć Twoje gorące usta lub nawet tylko Cię dotknąć. Ale drzwi były zamknięte na klucz. Zamknąłeś drzwi do naszej wspólnej sypialni! Koniec. Chciałam umrzeć. A może już umarłam? Tak, z pewnością już nie żyłam.
   Nie pamiętam jak znalazłam się na ulicy. Nic nie pamiętam. Nie przypominam sobie jak trafiłam do mieszkania Karoliny. Otworzyłam mi drzwi z uśmiechem na twarzy. Była przecież szczęśliwa. Przygotowywała się do ślubu z Fabianem Drzyzgą.
   Nie wiem co ona wtedy do mnie mówiła. Po prostu zaprowadziła mnie do środka, posadziła na kanapie. Pytała co się stało. Co miałam jej powiedzieć, Zbyszku? Że nie ma już nas? Że to wszystko się skończyło? Że mój świat się zawalił? Że umarłam? Zbyszku, tak cierpiałam... Ale wiesz co jej odpowiedziałam? Że Cię kocham. Tylko to... Dwa słowa, dziewięć liter. I rozpłakałam się jak dziecko. Płakałam cały dzień. Gdy przypominałam sobie każdą chwilę spędzoną z Tobą. Jak mnie dotykałeś, całowałeś. Potrzebowałam tego. Byłam od Ciebie uzależniona. Byłeś moim narkotykiem, Zbyszku. I wciąż nim jesteś...
 Fabian zadzwonił do Ciebie. Wszystko słyszałam. Powiedziałeś, że już mnie nie potrzebujesz. Zbyszku, jak mogłeś?! Dlaczego mi to zrobiłeś?! Bez Ciebie nie potrafiłam normalnie funkcjonować, a Ty stwierdziłeś, że już Ci się znudziłam, tak po prostu... Wbiłeś mi sztylet prosto w serce. Chciałam ze sobą skończyć, ale nie byłam na tyle silna.
  Noc była dla mnie męką. Próbowałam usnąć, ale co chwila budziłam się z krzykiem. Wciąż słyszałem Twoje słowa: "Wynoś się raz na zawsze z mojego życia!". Nikt mi nie był w stanie pomóc. Tylko Twój kojący dotyk. Mogłam sobie o nim tylko pomarzyć...

1.

   Minęło dwa lata. Dwa lata cierpienia, samotności, bólu i tęsknoty. Dwa lata temu skończyło się moje życie. Przez Ciebie.

Byliśmy zgraną parą. Tak postrzegali nas nasi znajomi i przyjaciele. Dla mnie Ty jednak byłeś całym życiem. Życiem, które ma prawie dwa metry wzrostu, brązowe, rozczochrane włosy i cudowne, zielone oczy. Nie wyobrażałam sobie świata bez Ciebie. Moje szczęście nazwał ktoś dla mnie Twoim imieniem. Codziennie zasypiałam i budziłam się z Tobą w jednym łóżku. Każdego ranka dostawałam od Ciebie całusa w policzek, po czym Ty szedłeś do łazienki, a ja do kuchni. Robiłam Ci kawę. Doskonale pamiętałam jaką lubisz. Aromatyczną, czarną kawę z dwoma łyżeczkami cukru. Potem Ty leciałeś na trening, a ja na zajęcia. Było nam razem dobrze...

Doskonale pamiętam ten dzień. Nietrudno zapamiętać, to był dzień moich urodzin. Sobota. Wstaliśmy późno. Tego dnia odwołali trening, ponieważ wasz trener się rozchorował. Mieliśmy czas tylko dla siebie. W satynowej pościeli leżeliśmy aż do południa. Delektowaliśmy się swoją obecnością. Ty bawiłeś się moimi blond kosmykami, a ja jeździłam dłonią po Twoim nagim torsie.

Nagle rozległo się pukanie w naszym domu. Spojrzeliśmy na siebie zdziwionym wzrokiem. Nie spodziewaliśmy się przecież żadnych gości. Szybko zarzuciłam na siebie szlafrok i poszłam otworzyć drzwi. Tajemniczym gościem okazał się być Łukasz. Mój przyjaciel. Znaliśmy się „z podwórka”. Jemu się w życiu poszczęściło. Przeprowadził się do Jastrzębia-Zdrój i został redaktorem naczelnym dobrego pisma sportowego. Pomimo wszystko nie zapomniał o mnie. Często odwiedzał mnie w Warszawie, albo po prostu dzwonił. Wiem, że Ty go nie lubiłeś. Nie wiem dlaczego. Może była to zwykła zazdrość.

-Łukasz!- krzyknęłam rzucając się przyjacielowi na szyję. -Tak się cieszę, że przyjechałeś. Już dwa miesiące się nie widzieliśmy!

-Stęskniłem się za tobą!- dźwięcznie się zaśmiał.

Wtedy Ty wyszedłeś z sypialni. Od razu poczułam ten Twój przeszywający wzrok. Natychmiast odsunęłam się od Łukasza. Nie chciałam żadnej awantury.

-Ooo, Łukasz, cześć.- bąknąłeś natarczywie mi się przyglądając.

-Witam.- odpowiedział mój przyjaciel.

Nastała cisza. Przerażająca cisza.

-Co Cię tutaj sprowadza?- zapytałam chcąc ją przerwać.

Łukasz tajemniczo się uśmiechnął.

-Mam dla Ciebie niespodziankę.- powiedział uśmiechając się. -Mam dla Ciebie pracę! Od dzisiaj jesteś jedną z dziennikarek w naszej gazecie!-wyjaśnił.

Spojrzałam na niego zszokowana. Od dawna poszukiwałam pracy, jednak nie mogłam znaleźć nic dla siebie. A on tak po prostu przyszedł mi z pomocą. Nie mogłam mu odmówić. Wiedziałam, że już ponownie taka okazja się nie nadarzy.

Po raz kolejny rzuciłam się Łukaszowi w ramiona.

-Łukasz, tak się cieszę! Dziękuję Ci za to!

-Miałam Ci powiedzieć wcześniej, ale uznałem, że ta wiadomość będzie doskonałym prezentem urodzinowym.

-Pamiętałeś!

-Oczywiście, kochanie. Ale muszę już lecieć. Umówiłem się z kolegą ze studiów. Pracę zaczynasz za tydzień, więc śpiesz się z wyprowadzką. U mnie już czeka na Ciebie duży pokój.- zaśmiał się, pożegnał i wyszedł.

Odwróciłam się i spojrzałam na Ciebie. Stałeś w samych bokserkach, z rękami założonymi na biodra. Nie miałam pojęcia jakie uczucia malowały się na Twojej twarzy. Sprawiałeś wrażanie takiego obojętnego i chłodnego, na wszystko.

Zapytałeś, co to wszystko ma znaczyć. Odpowiedziałam Ci. O tym, że muszę wyprowadzić się z Warszawy, że zamieszkam z Łukaszem. Zacząłeś wtedy wpatrywać się we mnie wrogim i obcym wzrokiem. Tłumaczyłam Ci jak bardzo Cię kocham, że w naszym życiu nic się nie zmieni, że będziemy się spotykać w wolnym czasie Nie rozumiałeś tego, że chcę zacząć normalnie żyć. Nie chciałam być na Twoim utrzymaniu, chociaż Tobie to wcale nie przeszkadzało. Przecież bez względu na odległość chciałam Cię kochać tak samo. Nie rozumiałeś tego Zbyszku.

-Wynoś się...-usłyszałam.